Η επικοινωνία και ο διάλογος με το παιδί είναι ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσει την τραυματική διαδικασία τού διαζυγίου των γονιών του.

Πολλές είναι οι φορές που νιώθουμε έναν κόμπο στο λαιμό, όταν δεν μπορούμε να εκφράσουμε κάτι που μας απασχολεί έντονα... Tο σώμα μας επηρεάζεται από το τι νιώθουμε και σκεφτόμαστε και όταν η ψυχή πονά, αλλά το στόμα σιωπά, το σώμα μας αναλαμβάνει να μας δείξει ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά...

Πώς απαντάμε στην φυσιολογική αντίδραση του οργανισμού μας σε ό,τι τον πνίγει;

Η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου -είτε πρόκειται για βιολογικό θάνατο, είτε για το τέλος μιας σημαντικής σχέσης, είτε για το τέλος μιας ευχάριστης κατάστασης- οδηγεί, συχνά, στο πένθος. Αυτός είναι ο τρόπος που ο άνθρωπος αντιδρά όταν χάνει κάτι πολύτιμο γι' αυτόν.

Ως τη στιγμή που θα πάει το παιδί, για πρώτη φορά, σχολείο η οικογένειά του αποτελεί για αυτό την πρωταρχική κοινωνική ομάδα μέσα από την οποία έρχεται σε επαφή με άλλους ανθρώπους και μέσα στην οποία έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά και την ομάδα εκείνη μέσα στην οποία συντελείται η πρωτογενής κοινωνικοποίηση του.

Η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής / υπερκινητικότητα είναι διαγνώσεις που αφορούν τόσο τα παιδιά όσο και τους ενήλικες, οι οποίοι εμφανίζουν σταθερά κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά συμπεριφοράς, για ένα σεβαστό χρονικό διάστημα. Τα πιο κοινά χαρακτηριστικά είναι η διάσπαση της προσοχής, ο παρορμητισμός και η υπερκινητικότητα.

Πώς ο άνθρωπος βιώνει την ασθένειά του καθορίζεται από την προσωπικότητα του ασθενή, τις συμπεριφορές στον πόνο, τις στρατηγικές αντιμετώπισής του και το κοινωνικό περιβάλλον.

Η ανακοίνωση ότι το παιδί σας έχει κάποια μαθησιακή δυσκολία μπορεί να είναι τόσο τραυματική, όσο η είδηση ενός ξαφνικού θανάτου στην οικογένεια. Πολλοί είναι οι γονείς που μένουν έκπληκτοι στο άκουσμα της διάγνωσης, εμφανίζοντας συναισθήματα σοκ, άγχους, απελπισίας, δυσπιστίας ή φόβου. 

Οι λόγοι για τους οποίους κάποιες νέες μαμάδες αναπτύσσουν κατάθλιψη μετά τον τοκετό δεν είναι τελείως άγνωστοι.«Γιατί νιώθω έτσι; Τι μου συμβαίνει;» Είναι η σκέψη που, πολύ συχνά, βασανίζει τη νέα μαμά, η οποία λίγες μέρες μετά τη γέννηση του μωρού της αρχίζει να έχει κακή διάθεση, να νιώθει έντονη θλίψη, να μην παίρνει χαρά ακόμα και από τις πιο ευχάριστες δραστηριότητες και να κλαίει με το παραμικρό.