Οι μυοσκελετικές παθήσεις, είναι από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει ένας θεραπευτής, καθώς οφείλει να δώσει τη δυνατότητα στον ασθενή του να επιστρέψει, ελεύθερος πόνου, στις καθημερινές του δραστηριότητες, σε σύντομο χρονικό διάστημα και με το μικρότερο δυνατό οικονομικό κόστος. 

Αυτό βέβαια δεν είναι πάντοτε εφικτό, καθώς όπως πολύ καλά γνωρίζουμε οι μυοσκελετικές παθήσεις μπορεί να προκύψουν από την αλληλεπίδραση σωματικών με εργονομικούς, ψυχολογικούς, κοινωνικούς και επαγγελματικούς παράγοντες. 

Ερευνητές σχεδίασαν μια μελέτη με στόχο να προσδιοριστεί η σχέση μεταξύ του αριθμού των συνεδριών (επισκέψεων) σε ασθενείς με σύνδρομο υποκρωμιακού πόνου και του βαθμού της αλλαγής στα συμπτώματα. Ο δευτερεύων στόχος ήταν να προσδιοριστεί η αξία της περίθαλψης, όπως μετράτε από την αλλαγή στον πόνο και την αναπηρία ανά δολάριο που ξοδεύεται.

Σχεδιασμός

Δευτερεύουσα ανάλυση μιας τυχαιοποιημένης κλινικής δοκιμής, που διερεύνησε τις επιδράσεις μη χειρουργικής φροντίδας για το σύνδρομο του υποκρωμιακού πόνου.

Μέθοδος

Δημιουργήθηκαν δυο ομάδες, ανάλογα με την ανταπόκριση που παρατήρησαν οι ασθενείς στην θεραπευτική φροντίδα, με βάση την αλλαγή μετά από ένα χρόνο στον πόνο του ώμου και του δείκτη αναπηρίας -Shoulder Pain and Disability Index (SPADI)- υψηλός 46,83 πόντοι, χαμηλός 8,21 πόντοι. Πραγματοποιήθηκε ανάλυση παλινδρόμησης -regression analysis- (στη στατιστική μοντελοποίηση, η ανάλυση παλινδρόμησης είναι ένα σύνολο στατιστικών διαδικασιών για την εκτίμηση των σχέσεων μεταξύ μιας εξαρτημένης μεταβλητής, συχνά αποκαλείται «μεταβλητή αποτελέσματος» και μιας ή περισσότερων ανεξάρτητων μεταβλητών συχνά αποκαλούνται «προβλέψεις», «συνδιακύμανση» ή «χαρακτηριστικά»), για τον προσδιορισμό της συσχέτισης μεταξύ της χρήσης της υγειονομικής φροντίδας και της μεταβολής μετά από ένα χρόνο στη βαθμολογία SPADI. Η βασική βαθμολογία SPADI χρησιμοποιήθηκε ως συνδιακύμανση στην ανάλυση παλινδρόμησης. Το κόστος μετρήθηκε συγκρίνοντας τις συνεδρίες (επισκέψεις) υγειονομικής φροντίδας και τα έξοδα που δαπανήθηκαν ανά αλλαγή μιας μονάδας SPADI μεταξύ των ομάδων.

Αποτελέσματα

Συμπεριελήφθησαν ενενήντα οκτώ (98) ασθενείς, τριάντα οκτώ (38) στην ομάδα υψηλής ανταπόκρισης (μέσος όρος αλλαγής SPADI μετά από ένα χρόνο 46,83 πόντοι) και εξήντα (60) στην ομάδα χαμηλής ανταπόκρισης (αλλαγή στη βαθμολογία SPADI μετά από ένα χρόνο 8,21 βαθμοί). Διαπιστώθηκε ότι ούτε οι μη προσαρμοσμένες ιατρικές επισκέψεις, ούτε οι δαπάνες ήταν σημαντικά διαφορετικές μεταξύ των δυο ομάδων.

Συμπεράσματα

Από τα ευρήματα αυτής της μελέτης προκύπτει σαφώς πως η επιτυχημένη θεραπευτική αντιμετώπιση των μυοσκελετικών παθήσεων, είναι μια πολύπλοκη διαδικασία και δεν μπορεί να εξαρτάται ούτε από τον αριθμό των συνεδριών, ούτε από τα χρήματα που δαπανώνται. Εξαρτάται άμεσα από την σωστή κλινική αξιολόγηση. Μέσα από την λεπτομερή κλινική αξιολόγηση του σώματος του ασθενή, εκτιμούμε την κατάσταση του, κατανοούμε τον μηχανισμό που έχει προκαλέσει τα προβλήματα και στην συνέχεια σχεδιάζουμε ένα ασφαλή θεραπευτικό πρόγραμμα. Έτσι οι πάσχουσες περιοχές μπορούν να αναγνωρισθούν και να αποκατασταθούν πριν προκαλέσουν μεγαλύτερη επιβάρυνση.

Το πλάνο της αποκατάστασης δεν είναι «πακέτο» ή συνταγή που πρέπει να εκτελεσθεί. Είναι ένα πλάνο δυναμικό, ευέλικτο και τροποποιήσιμο.