Η πρώτη αναφορά για την ύπαρξη του λεμφικού συστήματος έγινε από τον Ιπποκράτη ο οποίος μιλούσε για λευκό αίμα και αναφαίρετο σε περιγραφές του Αριστοτέλη για ανατομικά στοιχεία τα οποία περιέχουν ένα άχρωμο υγρό. Η πραγματική ανακάλυψη των λεμφικών αγγείων έγινε το 1627 από τον Ιταλό ανατόμο Gaspare Aselli , ο οποίος τα βρήκε και τα ονόμασε γαλακτοφόρους φλέβες.

Υπάρχουν διάφοροι φυσικοί  τρόποι που μας βοηθούν να μειώσουμε το χωρίς παθολογικά αίτια οίδημα των άκρων.

Δευτεροπαθές λεμφοίδημα: Η εμφάνισή του είναι αποτέλεσμα χειρουργικής επέμβασης για την αντιμετώπιση καρκίνου (βλάβη λεμφαγγείων, εκτομή λεμφαδένων), που επιδεινώνεται από την ακτινοθεραπεία. Υπάρχουν περιπτώσεις που το δευτεροπαθές λεμφοίδημα είναι αποτέλεσμα οξείας λοίμωξης από δάγκωμα ερπετού, ή  τσίμπημα μολυσμένου εντόμου.

Τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον των επιστημόνων υγείας στρέφεται διαρκώς και περισσότερο προς την ανεύρεση αποτελεσματικότερων μεθόδων ανακούφισης του πόνου. Σοβαρές μελέτες έχουν δείξει οτι το αίσθημα του πόνου, ιδιαίτερα στους πάσχοντες από καρκίνο, δεν αποτελεί μονοδιάστατο φαινόμενο αλλά εξαρτάται και διαμορφώνεται από μεγάλο αριθμό παραγόντων. 

Οι θεραπείες για τον καρκίνο του μαστού, συχνά έχουν ως αποτέλεσμα, τόσο βραχυπρόθεσμα, όσο και μακροπρόθεσμα, περιορισμούς στην λειτουργικότητα του σύστοιχου με τον μαστό άνω άκρο. Πρόσφατα στοιχεία συγκρίνουν το σύστοιχο άκρο με το αντίθετο, χωρίς να λάβουν υπόψη τις αλλαγές στην λειτουργικότητα που σχετίζονται με την γήρανση.

Προϋπόθεση για την αποτελεσματική θεραπεία του δευτεροπαθούς λεμφοιδήματος είναι στην αρχική φάση της θεραπείας η εφαρμογή ειδικών συμπιεστικών επιδέσμων – για να μειωθεί ο όγκος του οιδήματος και κατά συνέπεια η περίμετρος του μέλους – ενώ σε δεύτερη φάση, όταν επιτευχθεί η μέγιστη αποσυμφόρηση, κατόπιν εξειδικευμένης μέτρησης, να χορηγηθεί στον ασθενή το κατάλληλο συμπιεστικό ένδυμα ακολουθώντας παράλληλα πρόγραμμα συντήρησης του αποτελέσματος της θεραπείας.