Ο καρκίνος του μαστού είναι γνωστό ότι αποτελεί έναν από τους πιο συχνούς  τύπους καρκίνου για τις γυναίκες. Επιδημιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι 1 στις 10 έως 1 στις 14 γυναίκες πιθανότατα θα αναπτύξει καρκίνο στο μαστό κατά την διάρκεια της ζωής της.

Το καθημερινό άγχος και η ένταση διαταράσσουν τη φυσιολογική λειτουργία του οργανισμού, με αποτέλεσμα την εμφάνιση παθολογικών καταστάσεων. Η τεχνική της λεμφικής μάλαξης διευκολύνει και ανακουφίζει από διαταραχές το λεμφικό σύστημα, το χαλαρώνει και το αναζωογονεί βοηθώντας το σώμα στην ανάκτηση της χαμένης του ζωτικότητας.

Περισσότεροι από τους μισούς ασθενείς με καρκίνο, θα εμφανίσουν δευτεροπαθείς εστίες στα οστά τους, δηλαδή Μεταστατική οστική νόσο. Επιπλέον χειρουργικές επεμβάσεις, ακτινοβολίες, και άλλες μορφές θεραπείας του καρκίνου, μπορεί να έχουν ως αποτέλεσμα την αφαίρεση ή την καταστροφή οστών και συνδετικού ιστού. Η θεραπευτική προσέγγιση του καρκίνου, είναι μερικές φορές επιθετική, επηρεάζοντας την φυσική κατάσταση των ασθενών, περιορίζοντας την δυνατότητα ανεξαρτησίας και κάποιες φορές αυτοεξυπηρέτησης των.

Το λεμφοίδημα μπορεί να διαγνωστεί με τη λήψη του ιστορικού, τη κλινική εξέταση και τη ψηλάφηση. Η κλινική αξιολόγηση και το ιστορικό του ασθενή είναι ικανά να μας δώσουν μια αρκετά σαφή διάγνωση. Όταν η κλινική αξιολόγηση  δεν είναι επαρκής τότε πρέπει να εξεταστούν άλλες αιτίες που προκαλούν οίδημα.

Ο Φυσικοθεραπευτής Χαράλαμπος Τιγγινάγκας, MSc ήταν προσκεκλημένος ομιλητής στο Συνέδριο με θέμα: «Καθ΄οδόν προς τον βέλτιστο θεραπευτικό συντελεστή στην ογκολογία», που διοργανώνεται από την Επιστημονική Εταιρεία «Καρκίνος, Εκπαίδευση, Έρευνα & Κλινική Πράξη», σε συνεργασία με την Ελληνική Εταιρεία Ακτινοθεραπευτικής Ογκολογίας και την A' Παθολογική Ογκολογική κλινική Γ.Α.Ο.Ν.Α. "Άγιος Σάββας" που διεξήχθη στις 13 και 14 Απριλίου 2018, στο ξενοδοχείο Hilton, στην Αθήνα.

Ονομάζομαι Μαρία Στρίγκου, είμαι κατ’ αρχήν νοσηλεύτρια, δουλεύω στον Άγιο Σάββα στο κομμάτι της αναλγητικής αγωγής. Ίσως περιμένετε μια επιστημονική αντιμετώπιση στο κομμάτι του πόνου, μια καταγραφή νοσηλευτικών φροντίδων και «πρέπει», μια απαρίθμηση κλιμάκων πόνου και επιστημονικών μελετών… Χάσατε! Δεν θα σας πω τίποτα από αυτά. Άλλωστε δεν θα είναι η πρώτη φορά που τα ακούτε και ομολογώ πως δεν θα είναι ούτε και η τελευταία. Κι ύστερα είναι πολύ εύκολο, για όποιον ενδιαφέρεται ν’ ανοίξει ένα βιβλίο και να διαβάσει το κομμάτι που τον ενδιαφέρει.