Το λεμφοίδημα μπορεί να διαγνωστεί με τη λήψη του ιστορικού, τη κλινική εξέταση και τη ψηλάφηση. Η κλινική αξιολόγηση και το ιστορικό του ασθενή είναι ικανά να μας δώσουν μια αρκετά σαφή διάγνωση. Όταν η κλινική αξιολόγηση  δεν είναι επαρκής τότε πρέπει να εξεταστούν άλλες αιτίες που προκαλούν οίδημα.

Διάγνωση

Η χρόνια φλεβική ανεπάρκεια, ως αιτία που προκαλεί το οίδημα, μπορεί να διευρευνηθεί με υπερηχογράφημα – triplex φλεβών.Επίσης η ύπαρξη μάζας στη κοιλιακή χώρα που πιέζει τις φλέβες και τα λεμφαγγεία μπορεί να διερευνηθεί με υπερηχογράφημα ή αξονική τομογραφία. Η εξέταση που μπορούμε να επιβεβαιώσουμε την ανεπάρκεια του λεμφικού συστήματος είναι η λεμφαγγειογραφία με ραδιοισότοπα. Όμως, παρότι πρόκεται για μεγάλης ακρίβειας εξέταση, καλό είναι να αποφεύγεται διότι δημιουργεί μεγαλύτερη βλάβη των λεμφαγγείων με κίνδυνο την επιδείνωση του οιδήματος. Αν δεν υπάρχει σαφήνεια σχετικά με τη γένεση του οιδήματος, τότε πρέπει να ερευνηθεί η περίπτωση ενός δευτεροπαθούς λεμφοιδήματος λόγω νεοπλασίας.

Θεραπεία                                                                         

Το λεμφοίδημα είναι χρόνιο πρόβλημα. Δεν υπάρχουν συντηρητικές ή χειρουργικές θεραπείες που να μπορούν να το αποκαταστήσουν πλήρως. Πρέπει όμως να αντιμετωπίζεται ακόμα και το πιο μικρό οίδημα και να διατηρείται υπό έλεγχο, με συντηρητική αγωγή όπως θα σας συστήσει ο θεραπευτής σας, ώστε να μην συμβούν επιπλοκές αργότερα. Ο στόχος της θεραπείας είναι η μείωση του όγκου του οιδήματος και η αποκατάσταση του εύρους κίνησης της άρθρωσης, ανακουφίζοντας τον πάσχοντα από τον πόνο και τη δυσκαμψία. Αυτά επιτυγχάνονται με συντηρητική θεραπεία από εξειδικευμένο -τόσο στη   στη λεμφική παροχέτευση όσο και στην επίδεση του μέλους- θεραπευτή. Η τεχνική της αποκατάστασης που θα επιλεγεί, καθώς και ο χρόνος της αποθεραπείας εξαρτώνται από το είδος του λεμφοιδήματος. Η πιο ενδεδειγμένη τεχνική είναι η λεμφική παροχέτευση με χειρομαλάξεις κατά Vodder και στη συνέχεια η πιεστική επίδεση του μέλους  με επιδέσμους χαμηλής διάτασης, με σκοπό να απομακρύνουν το λεμφικό  υγρό προς κεντρική κατεύθυνση.

Μετά το πέρας της θεραπείας πρέπει να χρησιμοποιούνται κάλτσες διαβαθμισμένης συμπίεσης επίπεδης πλέξης επι μέτρο. Είναι σημαντικό να μειωθεί το οίδημα προτού χρησιμοποιηθούν οι κάλτσες, διότι αν το άκρο είναι πρησμένο οι κάλτσες δε θα εφαρμόσουν σωστά και θα επιδεινώσουν το οίδημα. Χειρουργική επέμβαση για το λεμφοίδημα μπορεί να γίνει μόνο σε πολύ σοβαρές περιπτώσεις καθώς όλες οι χειρουργικές επεμβάσεις συνοδεύονται από εκτεταμένες ουλές. Πρέπει πρώτα, όμως, να μειωθεί όσο είναι εφικτό το οίδημα με συντηρητική θεραπεία και μετά να ακολουθήσει η επέμβαση.

Φαρμακευτική αγωγή

Δεν υπάρχει ενδεδειγμένη φαρμακευτική αγωγή που να μπορεί να βελτιώσει το οίδημα. Τα διουρητικά που ορισμένες φορές χορηγούνται , συνιστούν αντένδειξη και πρέπει να αποφεύγονται. Σε περίπτωση λοίμωξης πρέπει να χορηγείται άμεσα αντιβίωση.

Τι πρέπει να γνωρίζετε για να μην επιδεινωθεί το λεμφοίδημα

Για να μην επιδεινωθεί το λεμφοίδημα επιβάλλεται:

• Τακτική φροντίδα της υγιεινής του δέρματος, ιδίως στις πτυχές μεταξύ των δακτύλων για την αποφυγή λοιμώξεων.
• Η θεραπεία κάθε λοίμωξης, συμπεριλαμβανομένης και της μυκητίασης, διότι διαφορετικά κινδυνεύουν να καταστραφούν περαιτέρω λεμφαγγεία  και να επιδεινωθεί το οίδημα.
• Να αποφεύγονται τα εγκαύματα, κοψίματα, διαστρέμματα, τσιμπήματα κ.λ.π.
• Η διατήρηση του σωματικού βάρους σε φυσιολογικό επίπεδο.
• Περιορίσμος της ορθοστασίας
• Τακτική, ήπια άσκηση (κολύμπι, περπάτημα κ.α.).
• Να χρησιμοποιείται πάντα την κατάλληλη για τη περίπτωση ειδική κάλτσα.
• Μη φοράτε σφιχτά παπούτσια και αποφεύγετε να περπατάτε ξυπόλητοι.

Πηγές:

Medifocus Guidebook of Lymphedema
Creative Commons Attribution-Share Alike Lic .,Lymphedema