Η αποκάλυψη της υιοθεσίας απαιτεί ευαισθησία, ειλικρίνεια και σωστή καθοδήγηση για γονείς και παιδιά.

Τα ερωτήματα και οι απορίες που εκφράζουν τα παιδιά, συχνά φέρνουν σε δύσκολη, αμήχανη, ή και δυσάρεστη θέση τούς γονείς. Η αμηχανία αυτή γίνεται ακόμη μεγαλύτερη όταν θα πρέπει να μιλήσουν με τα παιδιά τους για πιο «προχωρημένα» ζητήματα, ή –ακόμη περισσότερο- όταν θα πρέπει να αποκαλύψουν, να επικοινωνήσουν και να συζητήσουν οικογενειακά μυστικά που αφορούν στην πραγματική ταυτότητα ίδιου του παιδιού στις περιπτώσεις υιοθεσίας!

Είναι σαφώς δύσκολο για τους θετούς γονείς να βρουν τον κατάλληλο χρόνο και τρόπο για να μιλήσουν στο παιδί τους για τις ρίζες του. Πολύ πιθανόν να τους διακατέχει φόβος για την αντίδρασή του, αλλά και τις συνέπειες μιας τέτοιας αποκάλυψης στον ψυχισμό του. Ίσως σκέφτονται ότι δεν θα πρέπει να του αποκαλύψουν ποτέ την αλήθεια, ή ίσως να πιστεύουν ότι δεν υπάρχει και λόγος να αναστατώσουν το παιδί με μια τέτοια αποκάλυψη. Από την άλλη, καθώς το παιδί μεγαλώνει, η αγωνία και ο φόβος που κατατρέχουν τους θετούς τους γονείς είναι ότι η αλήθεια θα έρθει στο προσκήνιο από κάποιο τρίτο πρόσωπο κι αυτό θα αποτελέσει τεράστιο σοκ στο παιδί, αλλά και ρήγμα στη σχέση του μαζί τους.

Κάθε γονιός πριν αποφασίσει να αποκαλύψει στο παιδί του την αλήθεια για την γέννησή του θα πρέπει να έχει υπόψη του τα ερωτήματα που θα γεννηθούν στο παιδί. Σκέψεις και ερωτήματα όπως: «ποιοι με γέννησαν», «γιατί δεν με μεγάλωσαν οι βιολογικοί μου γονείς», «ποιος με πήγε στο ορφανοτροφείο», «εσείς πού με βρήκατε», «ποιος διάλεξε να μου δώσει το όνομά μου», «πού έμενα πριν με πάρετε εσείς», «ποιος με φρόντιζε πριν έρθω μαζί σας», «είχα σπίτι, δωμάτιο, πώς ήταν», «υπάρχουν παλιές μου φωτογραφίες», «έχω αδέρφια από τους βιολογικούς μου γονείς», «είναι εν ζωή οι βιολογικοί μου γονείς», θα πρέπει να αναμένονται και θα πρέπει να έχουν απαντήσεις.

Ποιος είναι, λοιπόν, ο καλύτερος χρόνος και τρόπος να μιλήσουν οι θετοί γονείς στο παιδί και για ποιο λόγο πρέπει να το κάνουν; Παλιότερα η υιοθεσία ήταν συνυφασμένη με ντροπή και μυστήριο, περίπου όπως το διαζύγιο, ή ο καρκίνος. Γύρω από το θέμα τής υιοθεσίας υπήρχε μεγάλη μυστικοπάθεια. Οι γονείς κάτι ψιθύριζαν, αλλά το παιδί και τα παιδιά τού κοινωνικού περίγυρου δεν καταλάβαιναν και πολλά πράγματα. Ή, πιο σωστά, καταλάβαιναν πως κάτι περίεργο – παράξενο συμβαίνει!

Είναι γεγονός ότι ο γονιός δεν μπορεί να γνωρίζει την αντίδραση του παιδιού. Μπορεί, όμως, από αρκετά νωρίς να το εξοικειώσει με το θέμα τής υιοθεσίας, ώστε εκείνο μεγαλώνοντας να μην το αντιμετωπίζει ως κάτι κακό, ή ως ταμπού. Ακόμα και σε ένα πολύ μικρό παιδί, μέσα από παραμυθάκια, ή ιστοριούλες μπορούμε να παρουσιάσουμε την υιοθεσία με λόγια απλά, χωρίς πολλές λεπτομέρειες, με τρόπο κατανοητό και με πολλή αγάπη, τρυφερότητα και ενσυναίσθηση. Και αυτό γιατί το παιδί, φτάνοντας στην ηλικία των 7 ετών, θα αρχίσει να κάνει ερωτήσεις και ίσως φέρει σε δύσκολη το γονέα. Στα ερωτήματα που θα θέσει, σίγουρα, δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις, καθώς παράλληλα με τις απορίες αρχίζουν να του γεννιούνται επώδυνα συναισθήματα.

Ως γονείς βοηθήστε το παιδί σας να αντιμετωπίσει και να εκφράσει πρώτα απ' όλα την θλίψη, το κενό και την απώλεια που νιώθει. Μπορείτε να φτιάξετε μαζί του ένα άλμπουμ για τη ζωή του, παρακινήστε το να γράψει ένα γράμμα στους βιολογικούς του γονείς εκφράζοντάς τους όλα του τα συναισθήματα και ερωτήματα. Επιπλέον, εκφράστε του κι εσείς τα δικά σας συναισθήματα για το πόσο ευτυχισμένοι είστε που σας δόθηκε η ευκαιρία να γίνεται οι γονείς του. Τέλος, επιχειρήστε να εξοικειώσετε το παιδί με τις έννοιες «φυσικός πατέρας», «φυσική μητέρα» από νωρίς και φέρτε το σε επαφή και με άλλα υιοθετημένα παιδάκια, ώστε να μην νιώθει μόνο ή ντροπή γι' αυτό που του συμβαίνει.

Η καθοδήγηση από έναν παιδοψυχολόγο, σίγουρα θα βοηθήσει τόσο τους θετούς γονείς, όσο και το υιοθετημένο παιδί τους να αντιμετωπίσουν με τις λιγότερες δυνατές επιπτώσεις και επιπλοκές την αποκάλυψη της αληθινής του ταυτότητας. Θα βοηθήσει και τις δύο πλευρές να αποτινάξουν την αγωνία και τον φόβο και να βρουν την ισορροπία στη πολύτιμη σχέση τους.