Ηθική διάσταση αποκτά, εν έτει 2000, η επιμονή, καθ' υπόδειξη επισήμων και μη φορέων, στην έκφραση " ειδικές ανάγκες ". Ακόμα και από την Πανελλήνια Ομοσπονδία όσο και από άλλες οργανώσεις των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν σωματικά προβλήματα … Παγκοσμίως στις αναπτυγμένες ιατρικώς - και όχι μόνο - κοινωνίες υπάρχει η τάση εξαφάνισης των λέξεων " special needs ". Σε κάποιες από αυτές (στην Αγγλία για παράδειγμα …) δεν εκφέρονται, πλέον, συνειδητά.

Αλλά εκεί, όπως άλλωστε και σε άλλες χώρες της Δυτικής και της Βόρειας Ευρώπης (και όχι μόνο …) βλέπουν καθημερινά στους δρόμους, στη δουλεία τους, ανθρώπους με κινητικά και άλλα προβλήματα. Ενώ εδώ σπανίως …

Οι λέξεις " ειδικές ανάγκες ", συνιστούν, συνειδητό ή μη κοινωνικό ρατσισμό εκ μέρους όσων τις προφέρουν για όσους ζουν σε αναπηρικό αμαξίδιο … Οι ανάγκες τους (να εργαστούν, να διασκεδάσουν, να συνυπάρχουν, να κινηθούν … ) και όσα συνεπάγονται αυτές, είναι γενικές, ισχύουν για όλους.

Κι αν όχι " με ειδικές ανάγκες " τότε πώς ;

Ο δόκιμος χαρακτηρισμός για όλους όσοι αντιμετωπίζουν κινητικά και άλλα προβλήματα είναι "πολυτραυματίες ". Αναφορά δηλαδή στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν.

Ποιος έχει ειδικές ανάγκες; ( χωρίς εισαγωγικά τώρα οι λέξεις …) Ο νεοελληνικός κοινωνικός περίγυρος και όχι μόνον αυτός!  Κι αυτό γιατί ναι μεν ο συμπολίτης με κινητικά προβλήματα, επιθυμεί για παράδειγμα να βγει από το σπίτι του ώστε να πάει στο κέντρο ή στην περιφέρεια μεγάλων ή μικρότερων πόλεων, για τις καθημερινές δραστηριότητες του, αλλά πώς;

Μήπως υπάρχουν ανυψωτικές ράμπες (αυτές που θα του επιτρέψουν ν' ανέβει στο εσωτερικό του μέσου μεταφοράς ή σε λεωφορεία;). Και αν φτάσει με άλλο τρόπο εκεί που θέλει, πως θ' ανέβει τα πεζοδρόμια ώστε να βρεθεί με αξιοπρέπεια στον προορισμό του; Οι φωτεινές εξαιρέσεις ύπαρξης παρόμοιων βοηθητικών μέσων σ' επιλεγμένα σημεία πόλεων (και λίγων προαστίων …), απλώς επιβεβαιώνουν το συνολικό πρόβλημα… Αυτό, όπως υπαγορεύει η κοινή λογική, είναι μεγεθυσμένο στην επαρχία …

Πολυτραυματίες, λοιπόν.