Ο τένοντας είναι μία ινώδης χορδή που ενώνει τους μύες με τα οστά. Σε αρκετές περιπτώσεις περιβάλλεται από ένα “σακούλι” το έλυτρο. Είναι ο καθοριστικός παράγοντας που επιτρέπει την κίνηση των οστών σαν αποτέλεσμα της μυϊκής σύσπασης. Το γεγονός αυτό τον καθιστά ευάλωτο σε τραυματισμούς, φθορές ακόμα και ρήξη μερική ή ολική.

Ναι θα απαντήσουν οι περισσότεροι από εκείνους που υποφέρουν από αρθρίτιδα. Ακόμη και ο Ιπποκράτης το 400 πχ είχε παρατηρήσει ότι πολλές παθήσεις σχετίζονταν με τις αλλαγές της εποχής.

 Οι μυσκελετικές παθήσεις (ΜΣΠ), οι οποίες επηρεάζουν το κινητικό σύστημα, συμπεριλαμβανομένων των μυών, των οστών, των αρθρώσεων, των τενόντων και των συνδέσμων, έχουν αυξανόμενο αντίκτυπο παγκοσμίως. Ο αντίκτυπος αυτός είναι μετρήσιμος με βάση τα έτη της ζωής (DALYs) και τα έτη της ζωής που χάθηκαν (YLLs) λόγω πρόωρου θανάτου.

Οι πιο γνωστές οδηγίες για την αντιμετώπιση των τραυματισμών στα μαλακά μόρια περιλαμβάνουν τις αρχές Rest, Ice, Compression, Elevation –(R.I.C.E.) και Protection, Optimal Loading, Ice, Compression, Elevation – (P.O.L.I.C.E.), αλλά στη πραγματικότητα υπάρχει μεγαλύτερη πολυπλοκότητα στη διαχείριση και αποκατάσταση τραυματισμένων μαλακών ιστών.

Τα σύγχρονα ερευνητικά δεδομένα αναδεικνύουν τη φυσικοθεραπεία ως την αποτελεσματικότερη θεραπευτική προσέγγιση για τη μακροπρόθεσμη αποκατάσταση της λειτουργικότητας του τένοντα στην επικονδυλίτιδα.

Στοχευμένη θεραπεία για ταχύτερη αποκατάσταση, λιγότερη ταλαιπωρία τού ασθενή και χαμηλότερο κόστος περίθαλψης.

Η τενοντοπάθεια του αγκώνα αποτελεί μία από τις συχνότερες αιτίες πόνου και λειτουργικού περιορισμού στο άνω άκρο, με σημαντικές επιπτώσεις στην ποιότητα ζωής και την επαγγελματική δραστηριότητα.

Πρόσφατη μελέτη δείχνει ότι οι αναρριχητές βράχου εμφανίζουν υψηλό ποσοστό αρθρίτιδας στον ώμο.